Blues Estafette 2002

Rocking & Stomping/Blues

Muziekcentrum Vredenburg, Utrecht
16 november 2002

Het informatiekrantje kopt: “Een twaalf uur durende zoektocht naar de authenticiteit van de blues.” Als ik daarover nadenk, klopt het wel. De artiesten afgelopen zaterdag in Vredenburg zijn, voor zover ik het kan beoordelen, authentiek. Dat ik het toch geen twaalf uur uithoud ligt dus aan mij maar ook aan de techniek: in de grote zaal wordt het geluid vervormd tot een onverstaanbare brei en het geluid in de kleine zaal is zo nu en dan echt te hard. Verschillende mensen hebben een vooruitziende blik gehad, ze hebben oordopjes bij zich! Dat is toch wel het laatste waar ik aan denk als ik muziek ga luisteren.

Deze problemen spelen gelukkig helemaal geen rol bij het optreden van Lazy Lester. Bij hem hoor je het publiek soms zelfs vermanend “ssssst” roepen als de muziek heel zacht wordt en er mensen zijn die daar hun gesprek niet even voor onderbreken. En waarachtig: hij krijgt de zaal voor een kort moment muisstil!
Van Lazy Lester geniet ik het allermeest. Hij komt binnen en gaat spelen en communiceert van mens tot mens met het publiek op een goedmoedige humorvolle manier, alsof we bij hem aan de keukentafel zitten. Gelukkig heeft hij alleen zijn gitaar, zijn harmonica en Fred Reif met z'n wasbord bij zich. Hij lijkt beter bij stem te zijn dan vorig jaar. Tijdens zijn optreden waan ik me even in een andere tijd en op een andere plaats. Misschien wel zo'n 50 jaar geleden ergens in het diepe zuiden van de VS. Soms is het bijna folk maar de stem van Lester heeft gevaarlijk scherpe kantjes. Het is op geen enkele manier soft. Zijn gitaarspel is trefzeker en zijn harmonica klinkt fantastisch. De mensen waar ik tussen zit, luisteren ademloos.

Na Lazy Lester is het definitief gedaan met de akoestische muziek. Een groter contrast dan met de volgende band, Blisterstring, is haast niet denkbaar.
Blisterstring met William “Westside” Williams begint goed met ongemeen fel en strak gitaarspel. Gitarist Paris Slim speelt zich inderdaad de blaren op de vingers. Williams heeft een goede stem maar we vluchten na een paar nummers de zaal uit vanwege het volume. Jammer want ik ben wel gecharmeerd van deze groep die een overtuigend en toch fris en eigentijds geluid heeft.

Dubbel jammer omdat het lange tijd onmogelijk is om opnieuw een plek in de kleine zaal te veroveren. Van de optredens van Little Aaron en Sharrie Williams kan ik daardoor alleen via de deuropening een glimp opvangen. Sharrie Williams geeft een zinderende show. Ze brengt de zaal letterlijk en figuurlijk tot kookpunt: golven hitte komen me tegemoet als ik binnen probeer te komen. Ze swingt de pan uit, het publiek is laaiend en wil haar niet laten gaan.

Bij Warren Storm in de grote zaal heb ik veel last van de slechte akoestiek, we zitten helemaal bovenin. Ik vind het wat overdadig allemaal. Ook Lazy Lester, die even mee komt spelen, komt nauwelijks boven de muur van geluid uit met zijn mondharmonica. Ik kan daardoor niet echt iets zinnigs zeggen over zijn muziek.

Jody Williams komt beter uit de verf, ook omdat we een betere zitplaats hebben kunnen bemachtigen. Ik kan bij zijn groep gelukkig de diverse instrumenten onderscheiden en horen waar hij over zingt. Williams gaat op een heel eigen manier om met zijn gitaar, doet er interessante dingen mee, laat hem zingen. Maar hij overdrijft niet en hij geeft ook leden van zijn band de ruimte. Naast de songs speelt de groep diverse instrumentals. Sommige hebben een vet gitaargeluid wat me even doet denken aan de gitaarbands van de beginjaren '60. Jody Williams is een sympathieke, bescheiden persoonlijkheid. Hij lijkt heel ontspannen. Het is moeilijk te geloven dat hij pas sinds een jaar of twee weer op het podium staat na een afwezigheid van 30 jaar. Je zou het kunnen aflezen aan het plezier dat hij uitstraalt. Hij staat daar niet een routineklus te doen.

Ik vind trouwens dat alle artiesten een gedreven optreden geven. En dat geldt zeker voor The Counts. Ik ben niet dol op close harmony maar dit kwartet heren op leeftijd kan er wat van. Hun optreden is zo swingend en zo aanstekelijk dat er volop gedanst wordt! Leuk om van bovenaf te bekijken.

Terug in de kleine zaal waar de temperatuur weer wat gezakt is. Ross&Hunt and the Ground Floor Band. Een goede band, vakkundig, soul of blues, ze draaien hun hand er niet voor om. Maar er zit geen dynamiek in. De buitenkant, het patserige pak, de act van Ross lijkt belangrijker dan de inhoud, het spettert niet. Ik vind het bijna easy-listening, te veel van hetzelfde.

Craig Horton

Craig Horton hebben we in het begin van de middag al even in de grote zaal gezien, hij staat nu in de kleine zaal. Een gitaarvirtuoos. Geen showman maar daardoor juist sympathiek. En met een behoorlijk puur, echt bluesgeluid. Hij is ooit beroemd geworden door één gitaarsolo maar is nooit gestopt met spelen. Het lijkt er op dat hij zich niet altijd even gemakkelijk voelt in de spotlights. Maar als hij speelt schijnt hij alles om zich heen te vergeten. Jammer dat hij na elk nummer zijn CD loopt te promoten. Maar dat is misschien wel te begrijpen als je weet dat het zijn debuut-CD is (hij is 61!).

Na Craig Horton gaat bij ons het licht definitief uit en houden we het verder voor gezien.

Ik vind het erg jammer dat ik niet alle acts in rust heb kunnen bekijken. Van mij mogen ze allemaal nog een keer terugkomen maar dan verspreid over een aantal avonden. En dan graag allemaal in de kleine zaal en de volumeknop een heel eind naar beneden.

Aafke de Wijk

Rocking & Stomping/Blues