|
Blues Estafette 2004 Muziekcentrum
Vredenburg, Utrecht De 25e editie van de Blues Estafette. Een jubileum en tevens een einde. Deze Blues Estafette is de laatste blues-happening die in deze vorm plaats zal vinden. Maar dat hebben we nog niet meteen door als we op de klanken van Phillip Walker Vredenburg binnenwandelen. Lekker, vanuit de kou verwarmd worden door goede muziek. Phillip is al aan het einde van zijn set dus gaan we meteen een plekje veroveren in de Kleine Zaal waar we de eerste helft van de Estafette willen doorbrengen.
Earl Gilliam, wereldberoemd
in Houston en omstreken. Hij speelt daar zo nu en dan in de kerk
en ook soms in een club maar het liefst trekt hij zich terug in
zijn garage om met vrienden zijn eigen Texas doghouse blues te spelen.
En de sfeer van die garage komt goed over. Earl gaat met zijn orgeltje
tot het randje, bijgestaan door een uitstekende groep. Hij is goed
bij stem ondanks zijn leeftijd van rond de 80. Een duet met gitarist
I.J. Gosey gaat me door merg en been. De saxofoon wordt bespeeld
door Shedrick Cormier. Drummer Jacky Gray is zeer subtiel en speels,
ik heb gefascineerd zitten kijken hoe hij zijn bekkens bijna streelde.
Het begin van een van de songs is: “I have had my fun, if I don't
get well no more”. Earl en zijn mannen hebben “fun” en het publiek
ook.
Lazy Lester is
op deze jubileumavond natuurlijk van de partij. Goedgeluimd en redelijk
bij stem stapt hij even gemakkelijk van folk naar blues naar country
en weer terug. Maar al zingt hij met verve een song van Hank Williams,
inclusief snik en jodel, hoor ik van hem toch veel liever een Slim
Harpo of een Jimmy Reed nummer. Of een van zijn eigen songs. Het
luidkeelse verzoek vanuit de zaal voor ?Irene? lapt hij gelukkig
aan zijn laars. Naast Fred Reiff op het wasbord heeft hij deze keer
de harmonica uitbesteed aan een assistent. Dat wordt bijna een komische
act. Vóór elk nummer moet de kleine harmonicaspeler
door Lester geïnstrueerd worden. Misschien is het een geïmproviseerd
optreden. De gastmuzikant speelt trouwens uitstekend en iedereen
is erg in zijn nopjes. Lazy zien we later nog terug.
Opgewonden als we zijn, komen we nu helemaal
op stoom met Sunpie & The Louisiana Sunspots. Met hun energieke
Zydeco zetten ze de zaal in vuur en vlam. Als Sunpie zijn accordeon
even neerlegt en de harmonica pakt, klinkt er pure blues. Zoals
beloofd, komt Lazy Lester na verloop van tijd de gelederen versterken.
Hij steelt de show, praat er lustig maar onverstaanbaar op los tussen
de nummers door en krijgt de slappe lach. Niemand vindt het erg.
Aan de gezichten van de Sunspots te zien, hebben ze er het grootste
plezier in. Natuurlijk worden er een paar geweldige nummers ten
beste gegeven. Lazy Lester speelt zelf weer harmonica. Het is een
feest om mee te maken. Tekst: Aafke de Wijk |
Na
een korte adempauze zijn we klaar voor Sonny Burgess. En dat is
alweer een verrassing. Hij heeft dezelfde begeleiders die een paar
uur geleden bij Charles Hayes zo'n bloedeloze vertoning gaven, maar
ze zijn nu energiek en vrolijk. Sonny Burgess heeft er ook zin in.
Bij revivalconcerten van groepen uit de zestiger jaren, heb ik vaak
het gevoel dat ze beter thuis hadden kunnen blijven, al was het
alleen maar om hun eigen waardigheid te behouden. Maar zo'n gedachte
is geen moment bij me opgekomen tijdens het optreden van Burgess.
Hij is springlevend, ontspannen en goed bij stem. Voor de gelegenheid
zingt hij vooral bluesnummers maar ook oude bekenden als Red Headed
Woman. Met zijn aparte, expressieve stemgeluid, kan hij zowel ruige
rock & roll als bluesnummers aan. Ook weet hij wel weg met zijn
gitaar. De begeleiders, gitaristen Rick Krehers, Rockin' Billy Hamden,
bassist Nick Lloyd en Warren Storm op drums, gaan er met plezier
tegenaan. 