Night Of The Blues 2002

Rocking & Stomping/Blues

Schouwburg Amphion, Doetinchem
25 oktober 2002
NOTB-orchestra; Sherman Robertson; Sista Monica; Eddie Clearwater

Storm en regen trotseren we om op tijd in Doetinchem te zijn voor The Night of the Blues, 3e editie. We hadden ook naar Apeldoorn of Deventer kunnen gaan maar dan hadden we nog twee weken moeten wachten. Bovendien verwachten we dat de zaal in Doetinchem niet stampvol zal zitten en dat de artiesten aan het begin van de tournee nog fris zijn.

Het is prettig om gewoon op een gereserveerde plaats te zitten en niet van het ene naar het andere concert te hoeven lopen, zoals op een festival. Ik heb daarbij altijd het gevoel dat ik iets mis of misschien juist de verkeerde keuze maak.

Keurig op tijd wordt de eerste artiest aangekondigd: Sherman Robertson. In het programma staat dat Robertson het publiek vaak verrast met zijn talent om R&B, Zydeco en Blues met een Rock randje te spelen. Niet altijd dus, en vanavond is er in ieder geval geen spoortje Zydeco te bespeuren helaas. De eerste nummers hebben voornamelijk met soul te maken, daarna wordt het wat meer bluesy. De artiest klimt van het podium en begeeft zich tussen de voorste rijen van het publiek. Hij sommeert ons om op te staan, hij leurt met zijn CD en speelt soms heel gevoelig gitaar. Maar ondertussen heb ik geen enkel moment het gevoel dat daar iemand staat die iets met mij wil delen. Het blijft een tamelijk gladde entertainer.

Na een korte pauze is het de beurt aan Sista Monica Parker. Om de een of andere reden associeer ik die naam met rapmuziek of met soul. In het programma wordt Monica aangekondigd als blues- soul- en gospeldiva. Gelukkig is het voornamelijk stevige blues vanavond. Ze is een verrassing. Daar staat een persoonlijkheid waarbij onmiddellijk alle voorbehoud verdwijnt. Ze heeft een soepel stemgeluid met veel volume wat me sterk aan Katie Webster doet denken.
Ze houdt er van om veel uitleg te geven aan het publiek. In de lang uitgesponnen inleiding naar een zelfgeschreven nummer is ze helaas zeer expliciet. Een goed toehoorder heeft genoeg aan de in de blues en rock en roll veelvuldig gebruikte metaforen die meer of minder subtiel of geestig naar sex verwijzen. De uitleg maakt het grof.
Van het expliciete nummer gaat Sista Monica moeiteloos over op een gevoelig gezongen gospel en bewijst daarmee dat ze van veel markten thuis is. Ik vond haar optreden al met al zeer de moeite waard.

En dan komt de man waar we toch een beetje op zitten te wachten: Eddy Clearwater. Mijn verwachtingen zijn tamelijk hooggespannen en ik schrik als hij opkomt met een forse indianentooi. Het zal toch niet een oppervlakkige show worden? Gelukkig gaat na het eerste nummer de tooi af en de cowboyhoed op en volgt er een heel kort maar indrukwekkend optreden.
De eerste nummers ontroeren en het is moeilijk te zeggen waarom. Na het optreden van Sherman Robertson kwamen we tot de misschien afgezaagde conclusie dat sommigen het hebben en anderen niet. Robertson had het naar onze smaak nièt en Eddy Clearwater heeft het voor mij overduidelijk wèl. Ik ben niet veel gewend en heb nooit de echt groten van de blues op zien treden. Maar bij Eddy Clearwater vang ik even een glimp op van hoe het geweest is. Omdat er op dat moment een bescheiden man staat die heel mooie muziek maakt vol van echt gevoel en emotie en zonder fratsen.
De rock en rollnummers die volgen zijn ook steengoed, alleen hoeft een man van naar schatting minstens 70 jaar (hij is van 1935, red.) wat mij betreft niet meer hinkelend over het podium te hupsen. Voor mij voegt dat niet veel toe en zonder die showelementen had hij misschien meer energie gehad om zijn optreden fatsoenlijk af te maken. Nu maakt hij zich na 5 nummers uit de voeten en de toegift laat hij over aan zijn collega's.

Bij het verlaten van de zaal zie ik Clearwater in de foyer staan bij de CD-stand met onder iedere arm een dame. Hij heeft, net als de andere artiesten, tijdens zijn optreden al lopen leuren met zijn CD. Iets wat ik meer vind passen bij een beginnend bandje dan bij een gerenommeerde artiest. Kennelijk vindt hij de CD-verkoop belangrijker dan zijn publiek op een fatsoenlijke manier te bedienen.

Ondanks veel moois gaan we een beetje met een kater naar huis.

Aafke de Wijk

Rocking & Stomping/Blues