Rocking & Stomping/Diwa Records

Kwaliteit van de opnamen

Bij het afspelen van de opnamen op moderne apparatuur was ik nooit tevreden over de geluidskwaliteit en de sfeer die er in de opnamen zat.
Toen ik echter de originele bandrecorder die ik in 1965 gebruikte, een UHER-500 in koffertje, weer terugkreeg van mijn broer en de banden erop afspeelde, kregen de opnamen weer hun oude glans, sfeer en geluidskwaliteit terug.
En door de geluidskwaliteit met technische middelen nog iets te verbeteren kon ik een moederband van de 13 opnamen maken, waarover ik zelf erg tevreden was.

Veel verzamelaars van hoofdzakelijk Amerikaanse rock and roll-muziek, nemen de Nederlandse R&R uit de zestiger jaren niet serieus. Voor een groot deel moet ik het met die mensen eens zijn. De meeste studio-opnamen klinken zo krakkemikkig en primitief dat het nauwelijks om aan te horen is. Maar dat kan ook gezegd worden van veel obscure Amerikaanse rock-a-billy singletjes, waarvoor dan vaak ook nog astronomische bedragen worden neergeteld.

Gelukkig blijven er op het gebied van de Nederlandse rock and roll nog genoeg bands over waarvan de platen zowel muzikaal als opnametechnisch wél het predikaat 'excellent' verdienen.
Een paar voorbeelden daarvan zijn: Peter En Zijn Rockets, Electric Johnny And His Skyrockets, Willy And His Giants, Renee And His Alligators en The Tielman Brothers.
Deze groepen zijn wereldwijd bekend en geliefd bij de verzamelaars door de goedklinkende studio-opnamen. Goedklinkende LIVE-opnamen uit de 50-er en 60-er jaren zijn echter een heel stuk moeilijker te vinden.

Persoonlijke opnamen

Een andere reden daarvoor dat ik deze zeer persoonlijke opnamen (je kunt zeggen dat ze een stuk van mijn leven zijn) wilde delen met meer mensen, is dat er veel nieuwe of heropgerichte groepen zijn die de sound van vroeger weer proberen terug te brengen. En met het luisteren naar deze LP kunnen zij dan hun voordeel doen.

Met een beetje overdrijving zou ik kunnen zeggen dat ik met mijn plannen in 1984 om mijn opnamen op plaat uit te brengen een beetje pionierswerk verrichtte.
Want de bezieldheid, de gedrevenheid, de geïnspireerdheid, de muzikale perfectie en de live-sfeer die er uit al deze opnamen straalt, plus daarbij de opmerkelijk goede en dynamische geluidskwaliteit (gezien de omstandigheden) van de meeste nummers, zullen voor de kopers van de plaat een openbaring zijn.
Ik durf te stellen dat de plaat totaal uniek is.

De “Club van 99”

LP's en CD's worden pas rendabel bij duizend stuks en bij topsterren zijn de opnamekosten zó hoog dat er minstens 10.000 stuks verkocht moeten worden om alleen maar de kosten er uit te halen!
Dat overwegende, en het feit dat mijn opnamen zó exclusief zijn, en met zo veel persoonlijke herinneringen verbonden zijn, had ik besloten om de LP maar voor 99 mensen ter wereld beschikbaar te stellen. En wel voor 99 échte liefhebbers van deze muziek, mensen die er net zo van zouden kunnen genieten als ik.

Deze 99 mensen zouden gezamenlijk eigenaar geworden zijn van de 13 opnamen van de plaat. Zonder hun toestemming zouden deze opnamen op geen enkele wijze verder verspreid worden.
Het oorspronkelijke plaatnummer zou zijn geworden: Diwa LP-99 en de prijs was vastgesteld op 99 gulden.

1989

De plaat is echter niet, zoals gepland, in 1984 uitgebracht maar door allerlei omstandigheden pas vijf jaar later, in 1989.
Toen had Diwa Records het contact met haar klanten al deels verloren, liep het vinyltijdperk definitief naar haar einde en was de angst dat de exclusieve plaat direct gekopieerd zou worden en illegaal heruitgebracht nog groter.
Vandaar dat er toen is besloten om de plaat tegen de gebruikelijke prijs op de markt te brengen en de oplage op 1200 stuks te brengen.
Uiteindelijk zijn er (naar ik meen) maar zo'n 100 exemplaren verkocht. Iedereen die dus een exemplaar in zijn bezit heeft, heeft dus toch nog een heel zeldzame plaat.
En om de plaat zeldzaam te houden, is de niet verkochte voorraad nooit in de opruiming gedaan of tegen een schijntje van de oorspronkelijke prijs op de markt gedumpt.

Nog iets over de geluidskwaliteit

Door de geïmproviseerde wijze waarop de bands opgenomen moesten worden, en doordat we maar de beschikking hadden over twee (Sennheiser) microfoons, klinken de opnamen niet zoals ze hedentendage klinken. Als u een perfecte en gladjes klinkende sound verwacht (zoals die van de meeste overgeproduceerde nieuwe opnamen) dan zult u door deze plaat teleurgesteld zijn.
Dit zijn directe, rauwe, krachtige en dynamische tracks, die ook beslist niet als achtergrond muziek te gebruiken zijn!
Voor de directe opname van de zang (kant 1 van de plaat) was nooit een microfoon beschikbaar. En mijn voorliefde voor de drums heeft er voor gezorgd dat de drummer meestal prominent in de opnamen te horen is.
In de vocale nummers is de zang dus soms wat te ver in de muziek weggedrukt, persoonlijk vind ik dat niet storend, want ik prefereer vaak de instrumentale kant van de muziek.

De tracks

I'M DOWN: Het stompende, rockende geluid van de zeer strak drummende slagwerker is onovertrefbaar in dit Beatles nummer.

The Sensation Rockets (Holten)

BRAND NEW CADILLAC: Weer diezelfde fabuleuze drummer, afgewisseld door de doordringende gitaren met hun typische, koude rillingen veroorzakende Echolette echo!

BIG CITY: De zang ademt een beetje een Rolling Stones of Pretty Things sfeer uit. Het enige nummer dat een beetje in de Beat-sfeer zit.

Fieldstreet Five (Zutphen)

LONG TALL SHORTY: Dit is een topnummer! Dezelfde heldere stem als in het voorgaande nummer, en een fantastische rhythm and blues begeleiding waarin zelfs een echte piano excelleert. En dan het opzwepende ritme van de drummer. Hier blijf je naar luisteren.
Ook de geluidskwaliteit van deze twee nummers is excellent.

LUCILLE / BE-BOP-A-LULA: De zang zit te ver weg, maar het écht rockende ritme van de drums en de emotionele gitaarsoli (die me steeds doen denken aan Larry Williams' Dizzy Miss Lizzy) doen me steeds terugverlangen naar die tijd of die muziek.

MEAN MEAN MAN: Evenals bovenstaande twee nummers is dit ook een INDO-rock groep. De lieftallige zang van Sonja (de Vries) (géén Indo) zit te ver weg in de begeleiding, maar flauw klinkt ze zeker niet.

GUITAR BOOGIE ROCK: In dit nummer zit een rauwheid die je maar zelden op een andere gitaarplaat tegenkomt. Hier kan ik eindeloos naar luisteren.

THE CRUEL SEA: Geweldige live-sfeer! Stompende drums, maar de sologitaar zou iets meer op de voorgrond hebben kunnen staan. Aan het eind van de opname wordt dat beter.

Skybolts (Deventer)

GUNS ROCK: Een gitaristisch juweeltje. Wat een beheersing en harmonie voor deze absolute amateurs. De sologitaar klinkt heerlijk lichtelijk vervormd, zodat er een aparte sfeer ontstaat.
(Gitaarmuziek-deskundige Piet Muys attendeerde me erop dat dit nummer waarschijnlijk What 'd I Say van Ray Charles is.)

18TH CENTURY ROCK: Draai dit keihard en je zit midden in de band. Het geluid is misschien te puur, te direct, daar moet je tegen kunnen.

LA COMPARSA: Een beetje afgezaagd, langzaam nummer, maar met een doordringende sfeer en een gitaar die je van binnen raakt.

BLUE ROCK: Een mindere opname, door het gebruik van de allereerste cassetterecorder ter wereld (de Philips EL-3300) en doordat het optreden in de open lucht was.
Toch tekent deze opname de enthousiaste live-sfeer van 1965 op en top. Aan het eind van het nummer (waarschijnlijk ook weer een eigen interpretatie van What 'd I Say) overstemt het gegil van het publiek de muziek, zodat er voortijdig moest worden “uitgefaded”.

Rocking & Stomping/Diwa Records