Intieme Ontmoetingen

Rocking & Stomping/Herinneringen

(Opgetekend uit de mond van Dorothea "Dolle Dolly" Huff)

Er zijn twee Amerikaanse artiesten met wie ik een heel bijzondere band heb. Alhoewel beide relaties zich nogal in de intieme sfeer bevinden, wil ik deze toch hier uit de doeken doen en aan de openbaarheid prijsgeven.
Gerechtelijke acties van deze sterren tegen mij zullen door de uitgever worden opgevangen, zo is mij verzekerd. Anders zou ik mijn ontboezemingen beslist niet durven te doen. Wat ik ga vertellen is de zuivere waarheid, elk feit vertel ik zoals het zich heeft voorgedaan, zoals het is geweest, zonder opsmuk, fantasie, verdraaiing of leugen.
Beide artiesten zelf zullen zich niet zo gelukkig voelen wanneer ze ervaren dat ik mijn geschiedenis niet langer voor mij heb kunnen houden.

De meest indringende gebeurtenissen hebben te maken met Chuck Berry, maar ik zal beginnen te vertellen over mijn intieme ontmoetingen met een andere grootheid.

Little Willie Littlefield

Little Willie Littlefield is een beroemde Amerikaanse blues en boogie-woogie pianist/zanger, die zijn optredens kruidt met humorvolle kreten als "Oeps" en "Aw-shucks". Sedert een aantal jaren woont hij in Nederland omdat hij met een Nederlandse dame is getrouwd.
Ik vertel mijn verhaal in de tegenwoordige tijd omdat de gebeurtenissen nog zo helder voor mijn geest staan.

In 1980 gaan we naar een bluesfestival in de kleine zaal van Muziekcentrum Vredenburg in Utrecht. Het is een tijd dat bluesfestivals en concerten belevenissen zijn waar de sfeer nog goed te noemen is. Later zal dat sterk veranderen en wordt een bluesgebeuren minder interessant.
Het festival, dat overigens een halve week duurt, heeft één geweldig hoogtepunt: een optreden van mijn vriendje Little Willie Littlefield. Ik zeg vriendje omdat hij Little heet en omdat ik hem zo graag mag.

Op de woensdagavond is de bühne helemaal aan Little Willie. Voordat het optreden begint wil ik nog even de WC-ruimte bezoeken om er mijn behoefte te doen. Het damestoilet is aan de rechterzijde van de toilettengroep. Het is er nog rustig, geen van de toiletten is bezet. Ik open dan ook nietsvermoedend een van de deuren en wil naar binnen gaan. Tot mijn grote schrik sta ik dan oog in oog met een donkergekleurd persoon van mannelijke kunne die net opstaat van de closetpot en die z'n broek nog op zijn voeten heeft liggen! Met een klap gooi ik de WC-deur weer dicht.
Het is Little Willie.

Het muzikale optreden van Little Willie daarna is een groot succes. Wel is het zo dat Willie steeds, na een bepaald aantal noten op de vleugel te hebben aangeslagen, naar de fles met drank grijpt. En als de fles leeg is wordt die direct weer door een volle vervangen. Van het zien van al dat drinken krijg ik in de pauze weer aandrang om naar het toilet te gaan. Het is er nu drukker, behoedzaam open ik een van de deuren en kijk voorzichtig naar binnen. Gelukkig, geen Little Willie te zien. Als ik klaar ben en de WC-deur uitloop bots ik pardoes tegen een donkergekleurd persoon van mannelijke kunne op! We mompelen over en weer een soort verontschuldiging, en de man loopt ietwat wankelend verder het damestoilet in waar ik uit kom.
Het is Little Willie.

Op zaterdagavond spelen alle artiesten die door de week ook gespeeld hebben. Little Willie Littlefield is er dus ook weer bij.
Voor aanvang van de concerten en in de pauze mijd ik de toiletten maar, je weet maar nooit! Aan het eind van de avond wordt de druk te groot en moet ik toch weer de WC opzoeken. Ik bedenk dat Little Willie nu ondertussen toch tijd genoeg heeft gehad om uit te vinden waar de herentoiletten zijn, en misschien zijn er zelfs wel speciale artiestentoiletten waar hij naar toe kan gaan!
Maar alles went, en als ik een van de deuren van het damestoilet zie opengaan en daar een donkergekleurd persoon van mannelijke kunne uit zie komen met zijn gulp nog wagenwijd open, dan weet ik het al:
Het is Little Willie.

Chuck Berry

Mijn contact met Chuck Berry is nog inniger geweest dan dat met Little Willie Littlefield.
Het is 1978, ik ben in Duitsland, in de plaats Münster. Chuck Berry treedt op in de Münsterlandhalle. Twee dagen vóór het concert is Chuck jarig geweest.
Ik wil Chuck heel graag eens ontmoeten. Maar vóór het concert lukt het mij absoluut niet om door de bewaking heen te komen of zelfs maar achter het toneel te komen.

Na afloop van het concert zie ik waar Chuck van het toneel af gaat, en plotseling zie ik ook een gaatje waar geen bewaking is, het lukt me zomaar om in de nabijheid van Chuck Berry, de grote rock and roll held, te komen. Als ik vlak bij hem ben, probeer ik zijn aandacht te trekken, maar hij negeert mij volkomen en blijft stug doorlopen.
Ik blijf achter hem aanlopen tot hij bij het speciale model Mercedes, dat hij altijd verlangt als hij in Europa is, aankomt. Op de motorkap van de auto ligt zijn gitaarkoffer. Met een liefdevol gebaar legt hij zijn rode Gibson gitaar in de koffer en sluit hij het deksel.

Dan draait Chuck Berry zich naar mij om, lacht mij vriendelijk toe en vraagt heel toegankelijk wat hij voor me doen kan. Enigszins beduusd probeer ik mijn beste schoolengels op toeren te brengen, en ik feliciteer hem alsnog met zijn verjaardag. Ik heb een paar Chuck Berry LP-hoezen bij me plus een foto van hem, en vraag natuurlijk of hij daar zijn handtekening op wil zetten. Chuck's dochter Ingrid is inmiddels ook bij de auto aangekomen, en ook zij plaatst drie handtekeningen voor mij.

Chuck zelf neemt er alle tijd voor om de hoezen van zijn handtekening en een boodschap te voorzien.
Door alle opwinding en door mijn poging om het gesprek gaande te houden, realiseer ik mij pas tamelijk laat dat ik iets ongebruikelijks voel. Ik voel namelijk een hand op mijn achterste, een hand die bezig is om op verkenning uit te gaan!
Het is de hand van Chuck Berry.

Rocking & Stomping/Herinneringen