Naam: CHUCK BERRY Plaats: Den Haag Locatie: Congresgebouw Datum: 23 mei 1976 Beter één CHUCK BERRY in Nederland dan tien in Amerika! De gebeurtenissen op zondag 23 mei, wanneer Chuck Berry voor de tweede keer een concert in Nederland geeft, beginnen 's middags rond een uur of vier onder het donderend geweld van explosies en mitrailleurs in Deventer. Om die tijd is het ons namelijk gelukt om Deventer zowel in als UIT te komen alhoewel dat dan zo'n twee uur gekost heeft. Deventer is namelijk één grote verkeersopstopping door de opnamen van de oorlogsfilm “Een brug te ver” die dan juist aan de gang zijn. Maar goed, uiteindelijk kunnen we onze weg naar Den Haag vervolgen. Zoals de dag met kleine strubbelingen begint, zo zal hij zich ook voortzetten. Het afhalen van de 25 toegangsbewijzen die we besteld hebben geeft wat kleine problemen maar die zijn gauw opgelost. De enorme Prins Willem Alexanderzaal in het Congresgebouw is praktisch geheel gevuld als de Engelse begeleidingsgroep (ik weet echt niet wie) met een degelijk uitgevoerd voorprogramma begint, dat me voor het grootste gedeelte niet aanstaat. Alhoewel de groep laat horen dat ze wel degelijk goede rock and roll kan brengen (o.a. door een inventieve half blues/half rock versie van Tutti Frutti) is het grootste deel van hun muziek te rangschikken onder de noemer hardrock. Nadat een feilloze geluidsinstallatie zijn goede diensten heeft bewezen zorgt deze installatie voor een mislukte start van Chuck Berry door een uiterst storend z.g. rondzingen. Chuck's opkomst is al niet zo stijlvol. Hij komt op in vol licht, maakt een paar grimassen, zaal begint te joelen en krijsen, licht gaat geheel uit, licht gaat weer aan en Chuck wordt dan pas aangekondigd. De aankondiger denkt vervolgens dat we ons in Amsterdam bevinden. Als daarna het hinderlijke rondzingen beter hoorbaar is dan Chuck's stem en gitaar, begint het erop te lijken dat dit concert een flop gaat worden. Maar even later blijkt zijn vakmanschap en uitstraling toch zo groot te zijn dat voor een mislukking niet gevreesd hoeft te worden. Chuck denkt dat het aanhoudende gezoem aan zijn monitorversterker ligt en trekt de plug er een aantal malen uit. Chuck: “Whether you plug it in or you plug it out, it keeps buzzing, ain't that just like a woman.” Na een kwartiertje is alles in orde en Chuck begint warm te draaien. Hij stelt voor met de show te beginnen en kondigt aan: INGRID BERRY GIBSON, zijn vrouw of zijn dochter, ik ben er niet zeker van. Daarvoor heeft hij dan al voor de zoveelste maal enkele bekende hits als Roll over Beethoven, Johnny B. Goode enz. de zaal ingeslingerd compleet met 'doorgezakte spreidstand' (spagaat). Ingrid komt op in een wervelende oerwouddans en begint met doordringende stem Bo Diddley's 'Hush your mouth' te zingen. Vervolgens zingt ze 'Got my mojo working' en 'Baby what you want me to do' van Jimmy Reed. Chuck heeft zich wat teruggetrokken en beperkt zich tot enkele gitaarsolootjes. Ingrid's optreden is voor mij een verrassing. Op zich zijn haar kwaliteiten de moeite van het aanhoren waard, maar in het geheel van de Chuck Berry show is ze toch een wat storend element. Later zingen Ingrid en Chuck samen nog nummers als 'Baby what you want me to do' en 'Reelin' and rockin'. In de tijd daartussen kunnen we dan echt genieten van het Chuck Berry spektakel. Hij denkt dan wel dat-ie in Brussel is, maar dat kunnen we hem vergeven. Verder is alles weer aanwezig: gitaar in de nek, de 'duckwalk', hinkstap sprongen en meer dergelijke gymnastische toeren. Ondertussen speelt hij vlekkeloos. De nummers die hij speelt zijn o.a. 'Schooldays' (met een solo die zo lang is dat hij daarna aan de zaal moet vragen met welk nummer hij bezig is), 'Maybelline', een gecombineerd 'Carol'/'Little Queenie', 'Rock and Roll-music' en het nog steeds onvermijdelijke 'My Ding-a-ling' (This is a sexy song etc...) dat wat mij betreft van het repertoire afgevoerd mag worden. Aan het eind nodigt hij een viertal paren uit om op de bühne te komen dansen, hetgeen er uiteraard spoedig meer dan vier zijn. En dan is er eindelijk de sfeer die we enkele jaren geleden ook in Amsterdam proefden. Chuck speelt nog minutenlang prachtige gitaarsoli maar wiegt dan geleidelijk aan samen met Ingrid naar de uitgang. Toegiften zijn er bij Chuck Berry nooit bij. De party is nu definitief over. Uren later zijn we weer terug in de plaats waar we dit verhaal begonnen: Deventer, en zien we weer eens de wisselvalligheid van dit aardse bestaan. De stad ligt er compleet verlaten bij en we kunnen hem in enkele minuten doorkruisen. N.B. Dit is het originele verslag uit 1976. De snelweg A1 liep toen nog niet door Oost-Nederland, vandaar dat we dwars door de stad Deventer moesten.