The Whyos en Matchbox in De Melkweg

[Zondag 14 oktober 1984]

Na eerst enkele uren bij Fats Dominofan mevr. Van Liempt in Eindhoven op bezoek te zijn geweest - ik had haar in jaren niet meer gezien - reisde ik door naar Amsterdam om daar twee rock & roll groepen aan het werk te zien.
Ze traden op in het bekende jongerencentrum De Melkweg aan de Lijnbaansgracht, vlak bij het Leidseplein. Dit centrum biedt haar bezoekers een veelzijdig programma van live-optredens, films, theater, enz. en deze avond was er een speciale R&R avond met als trekpleisters The Whyos uit Amerika en Matchbox uit Engeland.

Ik was vooral benieuwd naar de Whyos, omdat ik nog nooit iets van hen gehoord had, live noch op plaat, en ik wilde wel eens zien of deze Amerikanen echte R&R konden spelen, zoals de folders van Rockhouse (waar een LP van hen verscheen) mij verzekerden.
Ik had gehoopt ze een week eerder te kunnen zien op de Internationale R&R meeting in Eindhoven, maar helaas kon ik daar niet bij zijn.

Welnu, ik werd niet teleurgesteld. Ik moest een tijdje wachten en om 10 minuten voor 10 verschenen er 5 jonge mannen op het toneel, die plaats namen achter hun instrumenten en direct hun eerste nummer, “Rocking Around”, de zaal inslingerden.
Het publiek, voor het merendeel jongeren, werd getracteerd op veel eigen nummers (voor mij waren ze althans onbekend) met enkele oude, bekende nummers ertussendoor.
Zoals Fats Domino's “I'm Gonna Be A Wheel Someday” en Eddie Cochran's “Summertime Blues”.
De zanger, gekleed in het zwart en met donkere bril, was erg in vorm en bewoog zich swingend en rockend over het toneel. Dit, en de felle gitaarsolo's maakten het optreden tot een opwindende gebeurtenis.
Van The Whyos kan ik, in tegenstelling tot vele van de nieuwe R&R bands, zeggen dat ze geen goedkope imitaties van Gene Vincent, Elvis en andere rockpioniers leveren, maar dat ze een eigen stijl hebben. Terwijl ze toch zuivere R&R spelen.

Na een pauze, waarin ik mijn overnachting in Amsterdam regelde - ik kon namelijk niet meer met de trein terug naar Maastricht - was het de beurt aan Matchbox.
Die naam was ik al vele malen tegengekomen, maar op plaat kende ik slechts twee nummers van hen.
Zij brachten voor het merendeel bekende rockklassiekers zoals “C'mon Let's Go”, “Lucille”, “Love's Made A Fool Of You”, “Little Sister”, “Buzz Buzz A Diddle It”, enz.
Daartussen enkele eigen nummers zoals “Rockabilly Rebel”. Hoogtepunt vond ik wel hun vertolking van Gene Vincent's “Baby Blue”.
Gene Vincent is ongetwijfeld een van de inspirerende voorbeelden van deze band geweest. Waar ik vooral lof voor had, was gitarist Gordon Scott, die met rode pet op speelde dat het een lieve lust was en vooral op steelgitaar adembenemend werk leverde.
Samen met de andere gitaristen wist de band hiermee een swingende rockabilly sound te creëren, vooral in nummers als “Six Days On The Road (Dave Dudley) en “Rock The Joint” (Bill Haley).

Het publiek liet zich ook niet onbetuigd en op de dansvloer verschenen steeds meer mensen die op het ritme van de muziek wilde dansbewegingen maakten.
Toen Matchbox uitgespeeld was, bleef het publiek schreeuwen om een toegift. En die kwam er ook met het nummer “Rip It Up”.

Mijn oren tuitten toen het optreden afgelopen was, maar alvorens met mijn gastheer en gastvrouw De Melkweg te verlaten bleef ik nog wat dansen op muziek van platen. Gelukkig niet de geijkte discodreun.
Nog vol van deze avond, die al mijn verwachtingen overtroffen had, liepen wij door nachtelijk Amsterdam.

De volgende dag beluisterde ik in een platenzaak twee LP's van Matchbox en kocht ik er een van: “Midnite Dynamos”. Toch klinken ze live heel anders dan op plaat, ik mag wel zeggen beter.

Wat mij door deze, en andere recente optredens van rockgroepen nu wel duidelijk is geworden, is dat rock & roll niet iets is uit de vijftiger jaren, zoals veel mensen - en ook ikzelf jaren geleden - denken.
Weliswaar ontstond deze muziek in de vijftiger jaren en werden er toen veel klassieke rocknummers geschreven en op plaat vastgelegd, er zijn inmiddels vele nieuwe groepen en zangers opgekomen die zich op de rock & roll hebben toegelegd. Vaak met uitstekend resultaat, waarbij ik vooral denk aan Shakin' Stevens, Crazy Cavan en ook The Whyos en Matchbox.
Zelfs in Nederland hebben we enkele verdienstelijke groepen, zoals The Liberators en Chuck Memphis.

Naast andere stromingen in de popmuziek zal zuivere R&R daarom blijven bestaan zolang er groepen zijn die deze muziek spelen, en mensen die van deze muziek houden.

Sef Kicken

Rocking & Stomping/R&S