Rock & Roll in de Blues

Tussen liefhebbers van rock & roll en blues bestaat er niet altijd evenveel waardering voor elkaars muziek.
Dat is vreemd, omdat beide muzieksoorten toch veel raakvlakken hebben en veel aders van de rock & roll verbonden zijn met die van de blues.

In dit artikel willen we een aantal rock & roll hoogtepunten belichten van artiesten die in het 'vakje' van de blues thuishoren.
Omdat rock & roll een vorm van blues genoemd zou kunnen worden en het fanatisme (in de goede zin van het woord) van rock and roll liefhebbers aanvankelijk groter is dan dat van de bluesliefhebbers, zijn er bluesartiesten die dankzij een enkel subliem rock and rollnummer bekendheid hebben gekregen in zowel de rock- als de blueswereld.

Eén zo'n artiest, die nog altijd maar in beperkte kring bekend is, heeft het allerbeste rock and roll nummer aller tijden opgenomen: “Rockin' This Joint Tonight”.
Deze eigen compositie van KID THOMAS (Tommy Louis / Tommy Lewis) is in 1960 in een beperkte oplage op single uitgebracht door het kleine TRC-label, dat kort daarna ook weer is opgedoekt.

Rockin' This Joint To-Nite (zoals het op het label staat) is een nummer in de stijl van Little Richard, maar het gaat nog een stapje verder.
De begeleiding is niet typisch voor een rocknummer: twee gitaren en drums, maar ze is bijzonder door het snelle, swingende en buitengewoon strakke ritme.
De waanzinnige mondharmonica-solo in het midden is verder een hoogtepunt op zichzelf.

Kid Thomas overtreft zichzelf vijf jaar later bijna met het nummer “Wail Baby Wail”, dat op het Muriel label uitkomt.
De stem klinkt nu nog voller en wilder en in de begeleiding excelleert ditmaal een saxofonist. Voor de tweedelige solo in het midden tekenen de saxofonist en de uitzinnige gitarist.

Alle overige opnamen van Kid Thomas, allemaal bluesnummers, kunnen niet in de schaduw staan van de kracht en de kwaliteit die er in zijn twee rocknummers zit.

FREDDY KING is in het begin alleen bekend bij de liefhebbers van bluesy rock and roll en surf instrumentals. Zijn grote hit “Hide Away” is het bekendste voorbeeld van dergelijke nummers.
Op alle heruitgaven van Freddy (Freddie) King-platen staan zijn bluesnummers, die hij naast de instrumentals maakte, echter centraal en staat hij nu te boek als bluesartiest.

GUITAR JR. heeft eenzelfde ontwikkeling doorgemaakt als Freddy King.
Zijn eerste opnamen voor het Goldband label uit Louisiana kunnen het best omschreven worden als swamp-rock-blues. De originele Goldband singles met nummers als “The Crawl” en “Roll Roll Roll” zijn uit Amerika geïmporteerd door o.a. Nederlandse rock and rollverzamelaars.

Vanaf de tachtiger jaren, als Guitar Jr. zich uitsluitend nog met blues bezighoudt, verandert hij zijn naam in Lonnie Brooks, “The Bayou Boogieman!”.

Muddy Waters maakte het liedje “The Blues Got A Baby And They Called It Rock & Roll”, maar het was een gewoon bluesnummer.
CLEAR WATERS ontleende zijn naam aan die van Muddy. Zijn ware naam is Eddie Harrington. Eddie lijkt op Chuck Berry, kan zingen als Chuck Berry, kan gitaar spelen als Chuck Berry en heeft graag Chuck Berry willen zijn.

Zó groot is Eddie nooit geworden. Maar hij is wel al heel lang een gerespecteerde bluesartiest die op veel festivals in Europa optreedt, en die zich nu Eddie Clearwater noemt.
Eén van zijn oudste rock & rollnummers - natuurlijk met de Chuck Berry sound - is “Cool Water”, dat hij in 1959 opneemt. Tientallen jaren later neemt hij een bijna identiek nummer op, getiteld “2 x 9”, en daar sluit hij nog steeds zijn bluesoptredens rockend en boogieënd mee af.

Omdat Little Richard uit de blues en de gospel is voortgekomen, hebben andere blueszangers met een stevige stem geprobeerd hem te imiteren.
Twee goede voorbeelden daarvan zijn LOWELL FULSOM met “Rock This Morning” en WILD CHILD GIBSON met “Uncle John”.

JIMMY REED heeft weliswaar heel veel rock and roll artiesten beïnvloed en van een aantal Reed nummers zijn rockversies gemaakt, maar Jimmy heeft zelf nauwelijks R&R gemaakt. Een nummer dat wél erg dicht tegen de rock and roll aanschurkt is “A New Leaf”.

Producer Jay Miller's beste sessiepianiste KATIE WEBSTER is geliefd door haar eigen, rockende nummers “Whooee, Sweet Daddy” en “Baby Come On”.

Van een andere Jay Miller artiest, LAZY LESTER, is het nummer “Lester's Stomp” een stompend en instrumentaal hoogtepunt. Waarbij opgemerkt moet worden dat het stompende en swingende drumgeluid waarschijnlijk veroorzaakt wordt door een kartonnen doosje met een krant erop!

Rocking & Stomping/Rock & Roll